PORNODESER

SoftPornMovie

2011-12-16T14:26:00.000-08:00

I znowu Marchefff.
Ale tym razem nie chciałem chłodzić.
Nie chciałem czernią i bielą zalewać.

Dzisiaj zupa z przecieru marchwiowego.

Ro(c)k

2011-12-09T14:21:00.000-08:00

Mówią, że "rok - nie wyrok".
Coś w tym jest.

Rok minie pojutrze.
Jest co świętować.

Więc bawmy się.

Co wydarzyło się rok temu? Właśnie to.
A pani na kolorowych fotkach to Marta Wojdalska, moja zaprzyjaźniona modelina, która wcieliła się w drugą wersję Desperate House Wife.

In love with The Thing

2011-12-09T10:41:00.000-08:00

Sylwia B. zaproponowała mięso. Powiedziała, że ma wannę (bo ja mam tylko brodzik z prysznicem).
No i zaprosiła mnie bym wpadł na kolację. Będzie rodzina i jej chłopak, będzie miło.

Nie chciałem przychodzić w gości z pustymi rękami. Po drodze wpadłem do Wędlinki. Kupiłem osierdzie wieprzowe i kilo kurzych łapek.

Coolki w DOMu.

2011-11-16T14:18:00.000-08:00

Cool Kids of Death w nowym lokalu DOM.
100% łódzkiego podziemia. Dużo znajomych nie widzianych od lat.
Średnia wieku już nie 20 lat.

No i muzyka - nowy materiał (skądinąd bardzo dobry i dojrzały) przeplatany hiciorami.
Oj nóżka chodziła... i nie tylko.

Prostacko powiem: było zajebiście.

---

PCTV (support)
Cool Kids Of Death
DOM - 15-11-2011

Body Art Convention

2011-11-14T09:56:00.000-08:00

Pinup'owe panie, tatuaże, kolczyki, gorsety.

Body Art Convention w Warszawce.

Laura Palmer

2011-11-08T10:48:00.000-08:00

Laura. Ofiara Bob'a.

Łódź Fabryczna / Lofty

2011-10-20T14:29:00.000-07:00

W sumie to takie fotki z ręki. Bez oświetlenia.
Na szybko, bo na dworcu mieliśmy pół godziny.
W loftach trochę więcej czasu.

Ale modelki dopisały, stylistki też.

Generalnie fajna ekipa się zebrała. Modeling to trochę nie moja bajka, ale przecież trzeba być elastycznym.

No to się giąłem.

designer: Aneta Horążak
make-up: Magdalena Dratwa
hair: Karina Witkowska
models: Paulina Bikiewicz, Joanna Jakubczyk, Marta Wojdalska, Wiktoria Kustrzyńska

Woda Zatruta

2011-09-21T12:45:00.000-07:00

Kobieta w symbiozie z maszyną.

Maszyną parową of kors.

Panna Depresja.

2011-09-21T00:07:00.000-07:00

Jesień porą depresji, grypy i wysokich cen paliw.

Pozowała, jak zwykle niezawodna, Nać, która się żyletkami po kolanach pocięła.

Londyn. Część Czwarta. Battersea Powerstation.

2011-09-02T16:33:00.000-07:00

Tyle razy byłem w Lądku a dopiero teraz poszedłem obejrzeć to cudo z bliska.
Robi wrażenie, chociaż stoi i niszczeje bo nikt za bardzo nie wie co z tym zrobić.
Przerobić na Tesco?

Londyn. Część trzecia. Notting Hill.

2011-09-02T16:26:00.000-07:00

Londyn. Część druga.

2011-09-02T16:17:00.000-07:00

Londyn. Część pierwsza.

2011-08-30T11:45:00.000-07:00

Teraz trochę przywalę fotek z Londynu. Tak, znowu tam byłem.
I pewnie pojadę wiele razy jeszcze.

Jak zwykle zmęczył mnie przez pierwsze dwa dni a potem znowu oczarował.
W sumie nie wiem czemu, bo Londyn to połączenie elegancji i syfu jednocześnie.

Nigdy nie lubię stamtąd wracać do Polski.

c...d....n...............

Pot. I troszeczkę krwi.

2011-08-29T13:46:00.000-07:00

David (my mate z Londynu) ma trochę ostrą zajawkę na boks.

Zabrał mnie na trening bym zobaczył jak to się robi na wyspach.

Obiektyw mi trochę parował bo chłopaki się nie oszczędzali.

Afterparty z Lady Carrot

2011-07-29T09:21:00.000-07:00

Najpierw było grzecznie.
Potem proch, koks a na końcu węgiel.

Czyli, cytując klasyka: wyngiel przywieźli! Wyngiel je we wiosce!

Wojna będzie... przed wojną tyz był.....

Party z Lady Carrot

2011-07-29T04:48:00.000-07:00

Marta aka Nać.
Już się tu kiedyś pojawiała.
Twierdzi, że "jedzenie to zło". Sznurowałem jej gorset, bałem się, że nie będzie mogła oddychać, ale dała radę. Bardzo ładnie się gięła.

A giąć się dobrze to podstawa.

Jeszcze jedno słowo o Amy Winehouse i puszcze pawia...

2011-07-26T00:25:00.000-07:00

Dlaczego nie płaczę po Amy Winehouse?

Otóż:

1. Żadna z niej wielka gwiazda. przez całą swoją karierę wydała raptem dwa albumy a śpiewa zawodowo od 2003 roku. Rzeczywiście imponujący wynik.

2. Jej wokal.... no ok.... murzyńska barwa. I co z tego? Czy w światowym showbiznesie każda biała laska, która ma czarny wokal musi od razu być uznawana za supertalent? Z całym szacunkiem, znam kilka lepszych wokali. Jej muzyka mnie kompletnie nie ruszała, ale pominę te kwestię, gdyż o gustach się nie dyskutuje.

3. Amy miała totalenie w dupie swoją publiczność. Widziałem kilka razy jej koncerty. Zero kontaktu z widzami. Zaspiewać, pobujać się i zniknąć za kulisami. Przy okazji ciągła bania, orbitowanie i brak kontaktu z matką bazą. Tak naprawdę nawet nie wiem od czego była uzależniona, faktem jest, że trzeźwa bywała rzadko.
Ostatni koncert w Belgradzie to osiągnięcie dna, z którego nie udało jej się odbić. Nasza gwiazdka nie wykorzystała szansy jaką dał jej los a pieniądze i sława uderzyły jej do głowy. Tak , to smutne i tragiczne ale...

4.... porówynywanie Amy do wielkich gwiazd z "klubu 27", mówienie, że będzie idolką obecnej generacji to już kurwa gruba przesada! Przepraszam bardzo, ale przy Cobainie, Joplin, Hendrixie, Curtisie, Scott'cie, Wright'cie, Morisonie była wypierdkiem. Tak, wypierdkiem. Nic nowego do muzyki nie wniosła, nie inspirowała młodych ludzi do niczego, poza ćpaniem, jej sława opierała się głównie na opowieściach o jej nietrzeźwości. I teraz czytam, słyszę, widzę, że dziennikarze muzyczni prześcigają się we wchodzeniu jej w tylek... Panowie i panie, Amy's dead....

5. O zmarłych albo dobrze albo wcale, ale wkurwia mnie już to biadolenie po A.W. Nie płaczę po niej. Płaczę po ofiarach psychola-faszysty, który postanowił postrzelać sobie do ludzi w Norwegii.

Italian Connection

2011-07-25T22:22:00.000-07:00

Fiametta.
Włoska kuzynka z Mediolanu.
Na wakacjach w naszym wspaniałym mieście.

Mówi, że pizza u nas ma niewiele wspólnego z prawdziwą, włoską.

Lost in Lofts.

2011-07-25T03:18:00.000-07:00

Kasia. Kasia Sz.

Gosia c.d....

2011-07-18T09:33:00.000-07:00

Małgorzata scrossowana.....

Gosia

2011-07-18T00:52:00.000-07:00

Kto zna moją radosną tfu!rczość zapewne skojarzy, że to już kiedyś było. Innym aparatem z inną modelką i z kolorem. Tym razem na biało-czarno. W roli głównej Gosia.

c.....d......n.........

komuniści

2011-06-11T01:28:00.000-07:00

Maj. Komunie.
W kościołach duszno i porno.
Miliardy rodziców, ciotek, babć, wujków i dziadków. Miliardy fotoreporterów, przepychających się przed ołtarzem by ustrzelić dobry kadr.
Ci co mają niskoszumowe lustrzanki mogą nakurwiać foty nawet na iso wyższym niż 1600.
Ci co nie mają jebną fotę z lampą.
I wszyscy są zadowoleni.

Pół roku.

2011-05-11T05:04:00.000-07:00

Minęło pół roku. Niby szybko a jednak sie dłużyło.
Jak jest?
Umnie tak samo.

Alone

2011-04-30T11:18:00.000-07:00

Alone na koncercie w klubie Wytwórnia, kwiecień 2011...

Pin Up Pin Down

2011-04-13T00:13:00.000-07:00

Sylwia to koleżanka, która ostatnio mocno wkręciła się w akcje remontowe.
Maluje ściany na zielono a podłogi na fioletowo-różowo.

Ja zupełnie przez przypadek miałem przy sobie swój aparat ze szkłami, przedłużacz, statyw, softboxa i lampę. Nie mogłem się oprzeć by nie cyknąć kilku zdjęć.

Auschwitz - Birkenau

2011-03-27T08:18:00.000-07:00

Mój psychoterapeutomistrzu powiedział mi, że mam robić sobie "małe przyjemności". Zrobiłem sobie jedną. Była to wycieczka do Oświęcimia. Trochę depresyjna przyjemność, ale zawsze chciałem zobaczyć to na własne oczy.

Zobaczyłem, uwieczniłem.

Desperate Housewife 2

2011-03-14T15:42:00.000-07:00

Stało się.
Zrobiłem tę serię jeszcze raz. Poprzednią można skasować.

W roli głównej Marta Wojdalska.
Marta vs. Marta.

Herestyna

2011-03-08T10:56:00.001-08:00

Justyna.
Aka Herestyna.

Inlay Cover Photos

2011-02-20T23:53:00.000-08:00

Raprocedura, w niepełnym składzie. Łysy, Resku i Retel, znany jako Don Retello;).

Chłopaki kończą wydawać płytę i potrzebowali kilku fotek do wkładki.

Wyszło tak:

Cash Point

2011-02-03T00:56:00.000-08:00

Cash Point to kapela mojego ziomala z pracy. Grają muzykę, której młodzież już raczej nie słucha dzisiaj - jest to klasyczny hard rock w stylu Black Sabbath czy Deep Purple.
Zero komercji, dobra technika, generalnie fajnie się ogląda (pomimo, że nie jestem już fanem takiego brzmienia).

Home Alone

2011-01-30T11:14:00.000-08:00

Żyję prawie jak David, mój ziomal z Londynu. Trochę za dużo piję, za dużo palę. W piątek spędziłem sympatyczny wieczór z koleżanką a w sobotę urwał mi się film (nie pamiętam momentu powrotu do domu).

Tęsknię za normalnością.

Raprocedura

2011-01-14T02:58:00.000-08:00

Ogarniam się. Przynajmniej próbuje.
Minął dopiero miesiąc. Muszę być kurwa silny!!!
I jestem!

---

Poniżej Raprocedura. Łódzki skład HH. 8 stycznia 2011 / Bull's Eye, ŁDZ.

TeleKurwaNowela.

2010-12-22T02:26:00.000-08:00

Piosenka zespołu Joy Division „Love will tear us appart” powstała w momencie gdy Ian Curtis rozstawał się ze swoją żoną. Pewnego dnia powiedział jej, że już jej nie kocha. Uczucie zostało zabite przez rutynę i prozę życia. O ironio! To była nasza piosenka (moja i Marty). Miałem ją ustawioną jako ringtone w telefonie gdy dzwoniła do mnie. Kiedyś się nawet głośno zastanowiłem czy to dobrze, że naszym hymnem jest utwór o rozstaniu.

No cóż, demony zostały przywołane i zmaterializowały się. Marta odeszła. Wiadomość ta spadła na mnie podczas sobotniego spotkania z moją siostrą, która rozpaczała w naszym mieszkaniu po tym jak Andrzej (jej chłopak) zerwał z nią z nie do końca jasnych przyczyn. Podczas kilkugodzinnego analizowania sytuacji w kuchni, przy dużej ilości alkoholu i petów, próbowaliśmy dojść do tego, dlaczego ich dwunastoletni związek się rozpadł. Teoretycznie Andrzej obwiniał Ankę za to, że jest „zbyt zaborcza”, „obsesyjnie zazdrosna”, „za bardo go kocha” i „jest paranoiczna”. Siedzieliśmy we trójkę, razem z Martą, która nie odzywała się słowem. Było już bardzo późno gdy moja siostra zapytała Martę: - Powiedz co o tym sądzisz? Mojej żonie puściły nerwy i oznajmiła nam, że prawdziwym powodem zerwania jest jej trzymiesięczny związek z Andrzejem, który ukrywali przed nami.

Szok jakiego doznaliśmy jest raczej trudny do opisania. Jak to? Kochasz go? Ile to trwało? Kiedy, gdzie?

Tak, kocham, chcemy być ze sobą.

Okazuje się, że zaczęło się podczas robienia ślubnych i weselnych zdjęć w Tomaszowie, na które pojechaliśmy razem z siostrą. Andrzej zaproponował w tym czasie, że zostanie z Martą w naszym mieszkaniu i będą na nas czekać by po powrocie kontynuować imprezę. Według relacji Marty właśnie wtedy doszło do pierwszego zbliżenia. Komu jak komu, ale wydawało się, że Andrzejowi mogę bezgranicznie ufać. Podczas wesela dzwoniłem jeszcze do Marty i dla zgrywu pytałem się „czy już są po sexie”… Potem były spotkania podczas pracy, odwiedziny u niego w domu, „wyjścia z Magdą”, joga i szkolenie.

Sprawa szkolenia wydaje się na maksa perfidna gdyż cieszyłem się bardzo, że Marta dostała w końcu szansę na podniesienie swoich kwalifikacji i bardzo chciałem by jechała. W tym samym czasie Andrzej miał szkolenie z Javy. Oboje w tym samym czasie, ale w różnych miejscach. Andrzej stojąc ze mną na balkonie, podczas palenia peta na balkonie, opowiadał mi, jakie to będzie ciężkie szkolenie, jak to będzie nudno i trudno. Nie wiem czy dymanie mojej żony było nudne i trudne, ale faktem jest, że pojechali razem do Kazimierza. Co się działo? Mogę sobie już tylko wyobrażać. Romantyczny sex? Litry wina? Rozmowy do białego rana „o życiu”? Marta przesyłała mi smsy, że właśnie kładzie się spać w pokoju hotelowym, Andrzej wysyłał podobne do mojej siostry. Marta wróciła w niedzielę i była bardzo zmęczona, ale cieszyłem się, że moja ukochana jest już ze mną.

Romans trwał trzy miesiące. Podobno przez ten czas zaplanowali sobie przyszłość. On się jej zadeklarował, że się pobiorą, ona powiedziała mu, że go kocha. Mnie już nie kocha. Uczucie wygasło, podobno oddaliliśmy się od siebie. Dziwne, że tego nie dostrzegłem… Oprócz braku sexu, wydawało mi się, że w końcu się dotarliśmy po naszych poprzednich zgrzytach. Owszem – od czasu urodzenia Majki mieliśmy trzy poważne kryzysy, ale wychodziliśmy z nich cało. Kochaliśmy się i kłóciliśmy jak normalne małżeństwo. Okazuje się, że nie do końca było tak jak mi się wydawało. Cały czas myślę by do mnie wróciła. Chcę tego, nie mogę bez niej żyć. Ale z drugiej strony jak to odbudować? Przecież już nigdy nie będzie normalnie, jak dawniej.

Po wielu dyskusjach i analizach, doszedłem do wniosku (i nie tylko ja), że Marta popadła w obłęd. Ten skurwiel to wykorzystał, widząc, że może pokierować nią jak zakochaną nastolatką. Obiecał jej świetlaną przyszłość, rozkochał w sobie. Ale, najgorszy jest fakt iż Marta wie jak bardzo zły jest to człowiek, jak bardzo oszukiwał moją siostrę i mnie i godzi się by z nim być, chociaż nie ma pewności, że nie zrobi jej tego samego w niedalekiej przyszłości.

Nie wiem co mam jeszcze napisać, chyba już nie mam siły. Próbuję się pozbierać, przekuć nienormalność w normalność.

Marta mieszka u niego, Mają się wymieniamy jak rzeczą. Paranoja.

W poniedziałek idę do prawnika i uruchamiam machinę rozwodową. Powiedziałem Marcie, że do tego czasu ma jeszcze szansę by do mnie wrócić. Potem nie będzie już takiej możliwości.

Ot, taka tam historyjka.

PS. Nie wiem czy powyższy tekst jest składny i ładny, ale nie dbam w tej chwili o to. Sorry.

Tomek aka Olek aka Olbierdo.

2010-12-11T08:54:00.000-08:00

Tomek wpadł na chwilę do Polszy. Nie widziałem go ze 3 lata. No więc piliśmy od czternastej do dwudziestej trzeciej .

Tak, ja wiem, że ta koszulka przyciąga uwagę. Ale to jest właśnie cały Olek: oryginalny styl życia i ubierania.

Siostra Grubego

2010-12-11T08:47:00.000-08:00

Katarzyna. Siostra ziomala z dawnego osiedla.
Świat jest mały - okazało się, że chociaż Gruby moczy nogi na Szetlandach to Kaśka mieszka ze swoim mężem i dzieckiem na moim obecnym osiedlu. Czyli mamy do nich 10 minut na pieszo (wczoraj zajęło mi to 20, gdyż szedłem, a raczej powłóczyłem nogami, będąc po ośmiu piwach).
Anyway, Katarzyna zapozowała.

Lucas und Pauline

2010-12-08T22:23:00.000-08:00

Znajomi z osiedla, na którym już nie mieszkam.

W tle może gdzieś majaczyć kawałek ich psa - czarnego labradora o imieniu Paco.

Adam.

2010-11-28T15:07:00.000-08:00

Ziomal z pracy.

Zamodelował, bo chciał. A ja w sumie mało męskich fot mam w folio, więc nie powiedziałem "nie".

No rush.

2010-11-24T00:30:00.000-08:00

Wybraliśmy nowe samorządy. Nowych burmistrzów. Nowych prezydentów.
I co? I nic.

Trochę kultury, panowie i panie.

2010-11-12T04:51:00.000-08:00

Wydarzeń „kulturalnych” mieliśmy ostatnio sporo w naszym kraju. Nie mówię tu o wyrzuceniu dwóch posłanek z pewnej partii, kolejnych rewelacyjnych tezach prezesa, o przejściu przez Warszawkę nazioli pod hasłami świętowania Dnia Niepodległości ani też o wprowadzaniu zakazu palenia bez możliwości jego egzekwowania. O tym dzisiaj pisać nie będę.

W zamian za to chciałbym pomęczyć temat muzyczny… Właśnie przed chwilą ukazała się informacja o śmierci Henryka Mikołaja Góreckiego, polskiego kompozytora, który mógł pochwalić się dotarciem na czołówki list przebojów (tak, tak… list przebojów, takich z muzyką popularną) ze swoją III Symfonią (Symfonią Pieśni Żałosnych). Co prawda utwór ten został napisany w 1976 roku, jednak największe zainteresowanie wzbudził on w 1992 roku za sprawą nagrania linii wokalnej przez amerykańską śpiewaczkę Dawn Upshaw. I nagle Górecki stał się gwiazdą, która sprzedaje tyle samo płyt co Prince. Nice one!

Dobrze pamiętam to wydarzenie dlatego, że zakupiłem sobie w tym czasie kasetę magnetofonową (osoby nie wiedzące cóż to takiego „kaseta magnetofonowa” odsyłam do Wikipedii) z ową Symfonią i dość mocno zasłuchałem się w niej, już od pierwszych dźwięków. Muzyka H.M. Góreckiego wydała mi się wtedy bardzo obrazowa, łącząca elementy romantyczne, nowoczesne i patetyczne , ale najważniejszy był fakt, iż będąc typową muzyką klasyczną, podobała mi się.

Pragnę wyjaśnić, że do muzyki poważnej miałem lekką awersję, gdyż po ukończeniu szkoły muzycznej pierwszego stopnia, czułem do niej obrzydzenie. Tak to jest, gdy „uczy się” kogoś słuchać na siłę. Po prostu program edukacji (zarówno klasy fortepianu, jak i Nauki o Muzyce i Kształcenia Słuchu) nie przewidywał możliwości „nielubienia” jej. Może to dziwnie brzmi, że posiadając pewną wiedzę o epokach muzycznych, życiorysach wielkich kompozytorów, zapisie nutowym, harmonii a przede wszystkim mając doświadczenie w grze na fortepianie, odpychałem od siebie klasykę. A jednak tak było.

I właśnie wtedy pojawił się Górecki. Można powiedzieć, że przeczyścił mi uszy wyciorem, bym mógł usłyszeć w muzyce poważnej to, czego do tej pory nie słyszałem. A może i słyszałem, ale zbyt powierzchownie. Nie straszny był mi już barok i romantyzm, chociaż przyznaję bez bicia, że nie przekonałem i nie przekonam się do klasycyzmu. Ja wiem, że straszne rzeczy wygaduje… jak to? Można nie lubić Haydn’a i Mozart’a?

Można.

Od tamtej chwili upłynęło kilkanaście lat. Nie gram już na fortepianie, zamieniłem go na klawiaturę midi, która ma zaledwie dwie oktawy. Szczerze mówiąc nie potrafiłbym już pewnie niczego porządnie zagrać z dawną wprawą, no chyba , że mówimy o swobodnym pitu-pitu, w stylu „Przybieżeli do Betle…” lub „Rydwany Ognia”. No powiedzmy, że jak się napiję to jeszcze jakieś ciężkie hiciory w stylu „Sen o Wiktorii” lub "The final countdown". Ale na klasykę już nie liczcie. Palce zgrabiały…

A Góreckiego lubię sobie posłuchać do dzisiaj. Miał 77 lat. Szkoda mi gościa ale jednocześnie podziwiam go za to, że oddał się swojej pasji i robił dobrze coś co kochał. To chyba właśnie o takich jak on powinno się mówić, że są „prawdziwymi Polakami” (przed śmiercią kompozytor został uhonorowany Orderem Orła Białego) a nie o czarno-podniebiennych kurduplach i ich przydupasach.

Howgh!

Czas na reklamę.

2010-10-29T05:20:00.000-07:00

Nadszedł czas na reklamy. Dokładnie mówiąc to jedną reklamę.
Startujemy z naszą stronką ślubniakową (ja i sis). Na razie jest to wszystko trochę chaotyczne, bo domena już wykupiona a tymczasowa strona znajduje się na blogspocie. Ale langsam langsam... rozkręci się i będzie dobrze.

Zapraszam więc w dwa miejsca:

www.cub-ana.pl (tu znajduje się tzw. zaślepka a później będzie właściwa stronka)

www.cubanaphoto.blogspot.com (tu mamy zawartość merytoryczną).

Gdy już wszystko będzie na miejscu, nie omieszkam powiadomić.

Łódź, qrva. Część 2.

2010-10-20T04:51:00.000-07:00

Nigdy nie lubiłem tego miasta.

Za tym krajem też chyba nie przepadam, ale żyję w nim bo to mój kraj.

To, że nie jestem prawdziwym Polakiem, wiem już od dawna od prezesa (no bo stałem tam gdzie stało ZOMO).

Historii uczyłem się zakłamanej (ktoś inny obalił komunizm, niż mi wmawiano), poglądy też mam złe (nieprawicowe=niepolskie).

Nie chcę wojny z Rosją (chyba z nikim nie chce), krytykowałem minister Fotygę, nie zachwycam się i "nie pieję" nad polską tradycją - czy może być coś bardziej plugawego.

Jestem cyklistą (latem do pracy jeżdżę na rowerze).

Nie głosowałem na Jarka, a ponadto uważam, że ojciec dyrektor, w normalnym kraju, siedział by w pierdlu, wolę dać na Owsiaka niż na Licheń (czyż można mieć bardziej wyprany mózg?).

Solidaryzuje się z tymi, których prezes i jego przydupasy opluwa codziennie a których oskarża potem o opluwanie.

Jest jeszcze wiele rzeczy, które popieram, w które wierzę, które nie są kompatybilne z modelem Polski "praweijsprawiedliwej, które wyrzucają mnie poza nawias "prawdziwych", o przepraszam:"wolnych" Polaków.

Pewnie mam też krew na rękach i jestem "politycznie odpowiedzialny" za wczorajsze zabójstwo.

Ale nie będę zniżał się do poziomu pisowskiego języka i nie zamierzam snuć teorii sPiSkowych, że ten mord jest bardzo na rękę prezesowi.

Porównań do podpalenia Reichstagu przez Żydów też nie będzie.

A abstrahując od polityki: mieliśmy juwenalia, beczki z kapustą, skóry... czy wczorajszy szaleniec nie mógł zaatakować w innym mieście? No pytam się.....?

Desperate HouseWife

2010-10-10T10:24:00.000-07:00

Tu były fotki mojej byłej żony. Chociaż z początku zgodziła się je zostawić w moim portfolio, po jakimś czasie zmieniła zdanie. Usunąłem więc.

Jesień, qrva.

2010-10-04T11:38:00.000-07:00

Z okazji jesieni,
która nawet nie jest tak wkurwiająca jak zwykle,
strzeliłem sobie takie oto słitaśne foteczki.

No to jeszcze się połóżmy na torach i poczekajmy na pociąg. Hej..

Toy Story

2010-10-02T05:47:00.000-07:00

Moja córka ogląda Toy Story.
Dwa, do trzech razy dziennie.
Na DVD.

Ja już nie jestem tatą - jestem Zurgiem. Ona jest Buzz'em. Albo psem Buzz'a.
I tak w kółko.

W naszym domu zabawki też ożyły. Ale u nas to już, kurwa, nie przelewki.

Piotrkowska, qrva...

2010-09-25T05:51:00.000-07:00

Piotrkowska, śródmieście.

Ulica, uważana za reprezentacyjne miejsce Łodzi. Kiedyś myślałem, że rzeczywiście nie ma lepszego miejsca do spędzania wolnego czasu wieczorami.

Dzisiaj jakoś nie widzę w niej nic szczególnego. Ot, dużo sklepów (chociaż wiele się zamyka) i lokali, szumnie nazywanych pub'ami (chociaż ci co byli na wyspach wiedzą, że z pubem to ma tyle wspólnego co ja ze sportem). Poza tym syf i brud.

Generalnie Piotrkowska jest ładna tylko z zewnątrz. Niektóre kamienice zostały odrestaurowane i odmalowane. Jednak syf pozostał w środku. Z co drugiej bramy wyziewają opary moczu i innych wydzielin. Łódzkie mordy trwają dzielnie na posterunku.

Piotrkowska umiera, od czasu gdy pojawiła się Manufaktura, która odebrała jej klientów i przyciągnęła turystów. Nad przyszłością tej ulicy nie zamierzam się jednak zastanawiać, gdyż robi to już armia specjalistów, powołanych przez miasto. To oni biorą kupę kasy za to by dojść do wniosku, że światowe metropolie nie zezwalają na zamieszkiwanie reprezentacyjnego centrum miasta przez żuli i patologię.
A w Łodzi tak właśnie jest - z jednej strony odnowiona kamienica, gdzie mieszczą się biura prawników a tuż obok meliny, gdzie dzieci trzyma się w beczkach po kapuście.

Tylko co z tym zrobić? Wyburzyć i zaorać? Meneli nie płacących czynszu przepędzić na przedmieścia (na przykład na moje osiedle)? A może poranny nalot dywanowy (z napalmem, a jakże, bo najlepiej pachnie o poranku...).

Zapewne niektórzy powiedzą, że przesadzam, że nie jestem lokalnym patriotą. Owszem nie jestem, chociaż jeszcze wierzę, że to miasto ma potencjał być fajnym miejscem do życia. Ale jeszcze nie teraz. Za dwadzieścia lat może się coś zmieni. A mi się już znudziło czekanie.

Pogrzeb Pana Kazimierza.

2010-09-23T11:11:00.000-07:00

Pogrzeb Pana Kazimierza.
Nie wiem kim był Pan Kazimierz.

Mogę robić ślubniaki to i na pogrzebowe się pisze.
Światło lepsze niż podczas wesela.

Temat zastępczy

2010-09-21T09:13:00.000-07:00

Gdzie jest krzyż?!
Gdzie jest krzyż?!
Gdzie jest krzyż?!
Gdzie jest krzyż?!
Gdzie jest krzyż?!

Boli mnie już w krzyżu od tego syfu...

Upadek

2010-09-15T01:22:00.000-07:00

Jesień idzie, rady na to nie ma. Wszystkie piękne plany zmian w naszym życiu, które tak pięknie poukładaliśmy sobie, leżąc na plażach podczas urlopu, najzwyczajniej w świecie poszły się j…ć.

Wizje podjęcia nowej pracy, skończenia studiów, nauki języka, pobiegania, złapania formy, zostały brutalnie zmiażdżone przez szarą rzeczywistość i rutynę. Wystarczył jeden tydzień chodzenia do pracy na szóstą, jeden tydzień brzydkiej pogody, jeden tydzień wieści z Rzeczpospolitej Krzyżowej i już się nic nie chce robić po powrocie z tyry (bo jak inaczej można nazwać to miejsce, do którego chodzić musimy chociaż wcale nie mamy ochoty?).

Jesień idzie, rady na to nie ma.

Mirosław.

2010-09-12T12:25:00.000-07:00

Mirosław to kolega z pracy.
Nie pije, w przeciwieństwie do mnie.
W sumie to nie mam dzisiaj nic więcej do powiedzenia.

Rotofobia, czyli: Gdybym miał pistolet…

2010-09-08T01:37:00.000-07:00

Po raz pierwszy widziałem ich na Vena Music Festival w Łodzi. Wrażenie pozytywne zrobili na mnie po tym jak totalnie olali beznadziejnych prowadzących, czyli Sławomira „Słonia” Maciasa i Roberta Gadowskiego. Nie twierdzę, że nie lubię tych dwóch panów, ale konkursową część tego festiwalu prowadzili co najmniej żenująco. Panowie z Rotofobii, instalując się na scenie, zachowywali się tak, jak gdyby byli sami, nie reagując na ich słowne… nie wiem jak to nazwać… zaczepki? Przekomarzania się? Żarciki? Whatevaaa… po prostu podłączyli sprzęt i zagrali swój sztandarowy numer „10 piętro” po czym zeszli nie mówiąc „dowidzeniadomiłegousłyszenia”.

Z początku myślałem, że chłopakom się trochę w dupach poprzewracało, że niedoszła sława uderzyła im do głowy. Lecz teraz, gdy patrzę na to z perspektywy czasu, uważam, że zachowali się całkiem pro. Bez sztucznych uśmieszków i suszenia zębów.

Cóż to jest ta Rotofobia? Ano zespół rockowy, który określić można jako alternatywny. Pochodzą z Warszawy, jednak ich brzmienia nie określiłbym jako typowego dla stolicy nijakiego nurtu pseudo-indie. Rotofobia ma klimat, bardziej przypominający mi brytyjskie zespoły post-new-wave’owe. Jest mroczna gitarka, bez metalowych riff’ów, jest klawisz, tłusty, mocno analogowy i jest dobra sekcja rytmiczna. Ponieważ jestem fanem głównie zagranicznych zespołów nie do końca pasuje mi wokal (jego barwa i maniera), ale po kilkuminutowym okresie oswajania się z muzyką RF przymykam na to oko. Teksty chyba również nie są najmocniejszą stroną tej grupy ale być może nie znam się, lub muzycy traktują je po prostu jako zabawę słowem, która nie ma żadnych ukrytych przesłań.

Najważniejsze jest to, że Rotofobia jest pierwszym bandem w PL, który czuje muzyczny klimat, który ja czuję. Nie wiem czy inspiracje czerpią z Joy Division, Editors czy Bloc Party ale wiem, że fani tychże kapel odnajdą coś dla siebie w muzyce RF. Ich utwory do wesołych raczej nie należą, ale też nie zanudzają sztuczną depresyjnością a co najważniejsze są dobrze zaaranżowane i zagrane. Chłopaki eksperymentują mocno z elektroniką i nie obce im są wpływy „muzyki klubowej” (cokolwiek by oznaczał ten kretyński termin).

Niestety zespół nie wydał jeszcze oficjalnie żadnego albumu i jak zwykle jest totalnie ignorowany przez wielkie media (za wyjątkiem radiowej „Trójki” i Radio Euro). A szkoda, bo moim skromnym zdaniem, powinni być promowani bardziej niż poznańskie Muchy, które są nudne jak flaki z olejem.

Dokonania artystyczne Rotofobii można śledzić na majspejsie oraz w jutjubuie (polecam wyszukać koncert studyjny w Radio Euro – lepiej niż New Order w BBC;).

A fotka na górze to wokalista/gitarzysta (Sebastian) podczas wspomnianej wcześniej „Veny”.

Jarek, pierdolisz.

2010-09-02T01:48:00.000-07:00

Obserwując ten cały cyrk (mowa o obchodach Porozumień Sierpniowych"), chciałbym całą tę sytuację opisać humorystycznie. Żartobliwie.

Znalazłem w sieci taki oto filmik. Powstał podobno tydzień przed obchodami. Może Jarek obejrzał i uwierzył?

Jarek, wielki prekursor zmian.

Ostatni Dzień Lata

2010-09-01T01:21:00.000-07:00

To jeszcze nie jest ostatni dzień lata, ale 1 września zawsze kojarzy mi się z końcem.
Podobno była wtedy ładna pogoda. Nie padało.
Ciekawe co czuli ludzie, którzy wstawali na szóstą do pracy. Nie mogli sprawdzić najnowszych doniesień na Onecie.
Ciekawe czy odprowadzili dzieci do przedszkola.

Ciekawe jakie mieli plany na weekend.

Szwedzko. Twarzowo.

2010-08-24T01:48:00.000-07:00

Pisałem już kiedyś, że lubię fotografować ludzi. Jest to tzw. fotografowanie tchórzliwe, gdyż strzelam z obiektywu do potencjalnych modeli z zaskoczenia. Atakuję ich kiedy idą ulicą, siedzą w barze czy stoją na przystanku. Często nie wiedzą, że w ogóle zostali utrwaleni na mojej karcie pamięci a Ci, którzy się zdążą zorientować często nie reagują gdyż zmykam im sprzed oczu. Oczywiście czasem poleci w moją stronę jakaś wiązanka, bo Polak nie byłby Polakiem gdyby się nie zacietrzewił.

Czasem zastanawiam się skąd w tym narodzie jest tyle goryczy. Pomijam już aspekty polityczne, narodowe
i pseudopatriotyczne, które są pożywką dla wszelkiej maści dyskusji. Chodzi mi o zwykłe relacje na ulicy gdy robię fotę przechodniom i komuś to zawsze się musi nie spodobać. Próbowałem już wiele razy rozmawiać, dyskutować prosić o zgodę, ale często kończy się to pyskówką. Ludzie od razu myślą, że „będą w gazecie” a ich zdjęcie na pewno będzie opatrzone szkalującym komentarzem lub nawet zostanie napisany o nich stronniczy artykuł. Taką sytuację miałem w Opolu, gdy fotografowałem rynek i w kadrze pojawił mi się pan sprzątający ulicę. Jegomościowi naprawdę podniosło się ciśnienie i ubzdurał sobie, że to właśnie jego fotografuję a on zaraz stanie się bohaterem pierwszej strony tabloidów. Oczywiście jego argumenty były takie, że my to jesteśmy „żydami” i „kłamcami” (nie wiem czemu MY skoro byłem sam), więc zaproponowałem panu wizytę u lekarza i odszedłem dalej, bo nie lubię wyprowadzać się z równowagi. Bezsensowna wymiana zdań, zero nici porozumienia, nerwy.

Podczas urlopu taktykę fotografowania tchórzliwego stosowałem również na Szwedach. Trochę inne twarze, oczy, uśmiechy – ogólnie określam to mianem „wyspiarskich mord” (bardzo brzydko, ale nie ma tu podtekstu nienawiści). Szwedzi są bardziej wyluzowani – sprawiają wrażenie ludzi, którzy mają inne problemy lub nie mają ich wcale. Nie reagowali nerwowo na aparat, raczej udawali, że mnie nie widzą. Tak naprawdę to nie wiem jacy są Szwedzi, gdyż nie miałem okazji poprzebywać z nimi przez dłuższy okres czasu i nie potrafię stwierdzić czy są mili jak np. brytole. Ale wiem jedno: nie chodzą nawaleni wódą stadami po ulicach i nie drą mord, by pokazać… no właśnie – co pokazać? Na ulicach nie widać nadmuchanych kolesi bez szyi a chamstwo nie jest w modzie.

No dobrze, porzućmy narzekający ton i przejdźmy do rzeczy.
Poniżej kilka fotek. Nie tylko twarze, nie tylko dorośli.
Jak zwykle zapraszam do rzucenia okiem.

Szwedzko - ciąg dalszy. Liseberg.

2010-08-22T04:22:00.000-07:00

Jednym z punktów programu naszego szwedzkiego wypadu był największy skandynawski lunapark - Liseberg w Geteborgu (piszę tak, gdyż nie wiem gdzie na tej cholernej klawiaturze jest o umlau... a tak w ogóle to powinno się czytać "Jetebori").

Wesołe miasteczko robiło wrażenie. Kilka wypasionych kolejek górskich (nie... nie jechalem, nie lubię puszczać pawia z góry), karuzele, zjeżdżalnie, samochodziki i milion różnych innych miejsc gdzie dzieciaki dostają szału.

Ja najlepiej wspominam wizytę w zamku strachów. Pominę porównania do łódzkiego wesołego miasteczka (bo było by to nie na miejscu). Tam po prostu człowiek może się nieźle bać. Jeżeli ktoś lubi interaktywne klimaty horrorowe, surrealistyczne wnętrza i koszmarne skojarzenia to będzie zadowolony z wydanych koron. Polecam!

W sumie samego miasta nie zobaczyliśmy gdyż po kilkugodzinnym lunaparkowaniu trzeba było wracać. Ale warto było - Majka (młodsza z moich pań) była zachwycona.Trzeba się tam będzie jeszcze kiedyś kopsnąć...

Szwedzko. Część pierwsza.

2010-08-20T02:42:00.000-07:00

I już po urlopie. Boli szara rzeczywistość. I chociaż pogoda jeszcze jest ładna (w końcu mamy lato) to mam ochotę by nastała już jesień i wszystkim dookoła pokończyły się urlopy. Taki ze mnie madefaker.

A ja urlopowałem z rodziną w Szwecji, która kiedyś nawet miała szansę stać się naszą drugą ojczyzną (w sensie: mieliśmy tam wyemigrować).

Jak opisać ten kawałek Szwecji, w którym byliśmy? Ponieważ muszę się streszczać powiem tak: ładnie, czysto, bezpiecznie, dokładnie, socjalnie, rodzinnie, przyjemnie, zajebiście.

Przez tydzień nie czytałem wiadomości z Polski, tak więc nasz „cyrk krzyżowy” mnie totalnie ominął, z czego się niezmiernie cieszę.

Niestety powrót do ojczyzny mnie boli. Pierwsze „kurwy-macie”, darcie mord i upojone alkoholem twarze rodaków na promie uświadomiły mi, że jestem w domu. Jea!

A foty się prezentują takowoż… na początek widoczki. Enjoy!

21st Century Sucks

2010-07-28T02:46:00.000-07:00

Już dawno nie chciało mi się tak bardzo. Nie mówię o zwykłej niechęci pójścia do pracy, gdy w poniedziałek rano o godzinie piątej dzwoni budzikotelefon.

Mnie po prostu skręca, jest mi niedobrze, gdy muszę pojawić się w biurze, wyjąć z szafki laptopa, uruchomić go, odczytać maile (z czego połowę mogę spokojnie wypierdolić do kosza, gdyż są już albo nieważne albo nie do mnie) a następnie zabrać się za robienie swoich raportów, których i tak pewnie nikt nie czyta.

I tak w kółko. Codziennie. Odliczanie czasu do śniadania, potem do przerwy obiadowej a w końcu do wyjścia. I taki misterny plan wdrażam w życie od poniedziałku do piątku by potem przesrać czas w weekend.

A gdzie moja kreatywność, moje zaangażowanie? Nie ma. Zdechły zabite przez rutynę.

Jutro idę na urlop. Okres, na który człowiek czeka przez cały rok. Są to marne dwa tygodnie, które pewnie migną niezauważalnie. Ale są. Bo gdyby ich nie było to bym chyba kogoś zamordował.

Zmęczenie

2010-06-30T02:26:00.000-07:00

Jutro zaczyna się festiwal Opener. Fajnie, że coś takiego jest, fajnie, że rozkręcają się inne festiwale. Ale niestety nie będzie nas w tym roku w Gdyni. Rok temu zawitaliśmy tam na jeden dzień i oboje z Martą byliśmy zachwyceni. Organizacja pierwsza klasa, fajni ludzie, zero bydła, super klimat i to poczucie luzu.

To wstawanie rano (w południe), to zaczynanie dnia od piwka i peta… Piękne studenckie czasy się przypomniały i znów byliśmy młodzi.

Dlatego też chcieliśmy w tym roku też zawitać na koncertowe pola, tym bardziej iż w sobotę ma zagrać Kasabian. Jednak im bliżej było do Opner’a tym bardziej się wahaliśmy. No bo: „co z dzieckiem?”,” co z kasą?”,” szkoda jechać na jeden dzień a na cztery to znowu kasa”, „przecież mamy remont”... no i suma sumarum siedzimy w Łodzi. Siostra pojechała, my nie. Dlatego też do 4 licpa nie włączam Trójki. Nie chcę słuchać relacji z miejsca, w którym nas nie ma. Muszę to przeczekać, przespać. A w głębi duszy modlę się, żeby padało lub połowa artystów nie dojechała…

W ogóle to jestem zmęczony. Czekam na te dwa tygodnie urlopu, które miną w kilka sekund a potem pozostanie kolejny rok pracy do następnego urlopu. I tak w kółko do zajebania (cytując klasyków).

A w galerii stare fotki z Vena Music Festival 2009. Impreza całkiem udana, chociaż organizatorzy wydali zbyt dużo darmowych zaproszeń i chyba nie zarobili za dużo. Ja bawiłem się na GV wybornie.